ΑΠΟ ΚΑΥΣΙΜΗ ΥΛΗ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΚΡΕΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΝΟΝΙΑ ΤΟΥΣ;

Τα τελευταία χρόνια , αλλά ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες όπου και να στρέψουμε το βλέμμα μας η φρίκη του πολέμου είναι εκεί. Στην τηλεόραση, στο ιντερνέτ, στις πόλεις, στα χωριά μας, δίπλα μας. Άνθρωποι θύματα του πολέμου με λίγες αποσκευές στους ώμους προχωράνε, κάνουν χιλιόμετρα προσπαθώντας να βρουν τί????? Απλά ένα καλύτερο αύριο, να σωθούν, να ζήσουν αυτοί και τα παιδιά τους.

Ευτυχώς, παρόλο που καταβάλλονται μεγάλες προσπάθειες,  το μάτι μας δεν συνήθισε τη φρίκη και τα εγκλήματα των ιμπεριαλιστών,  Αμερικάνων, Ευρωπαίων και Ρώσων, των φονιάδων των λαών. Δεν πιστέψαμε τα παραμύθια τους, πως δήθεν προσπαθούν να σώσουν χώρες και λαούς από τους τρομοκράτες. Ακούσαμε τις ιστορίες των παππούδων μας,  για τους δικούς τους ξεριζωμούς, για τους πολέμους που έζησαν, την πείνα, την φτώχεια. Αλλά και εμείς είδαμε την ¨ασφάλεια¨ που προσφέρουν στους λαούς. Τους  είδαμε στην Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Παλαιστίνη, στην Ουκρανία και τώρα στη Συρία.