Εκδήλωση - Συζήτηση: "Η εργατική τάξη και το κομουνιστικό κίνημα στη χώρα μας"| Σάββατο 28/4

Συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη με αφορμή το θάνατο της εργαζόμενης στα Έβερεστ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ 

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ!

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ!

Η Ταξική Πορεία και η Πρωτοβουλία Νέων Εργαζομένων και Ανέργων, καλούν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τον θάνατο της 42χρονης εργαζόμενης

Το Σάββατο στις 10:30 στη διασταύρωση των οδών Τσιμισκή και Ικτίνου- απέναντι από κατάστημα της αλυσίδας Έβερεστ.

Το σύστημά τους δολοφονεί! Καμία ανοχή στην καθημερινή εργασιακή βαρβαρότητα!

Μια εργαζόμενη γυναίκα, 42 χρονών, με δύο ανήλικα παιδιά, έχασε τη ζωή της σήμερα στην έκρηξη που έγινε στο υπόγειο του φαστ-φουντ της Πλατείας Βικτωρίας όπου δούλευε ως λογίστρια.

Μείώσεις μισθών και ομαδικές απολύσεις προτείνει το πόρισμα της "Επιτροπής Σοφών"

Χτύπημα στις συλλογικές συμβάσεις, απελευθέρωση απολύσεων, χτύπημα του δικαιώματος στην απεργία. Η νέα καταιγίδα μέτρων στοχεύει τη καρδιά των εργατικών κατακτήσεων. Και εν όψει δεύτερης αξιολόγησης όλα είναι στο τραπέζι. Χαρακτηριστικό είναι ότι το πόρισμα της Επιτροπής Σοφών, για το οποίο πανηγυρίζει ο Κατρούγκαλος, προτείνει νέα μείωση βασικού μισθού, μέσω του διαχωρισμού παλιών και νέων εργαζομένων.

Η ελπίδα ζει στους αγώνες για ένα νέο κόσμο!!

Τις τελευταίες εβδομάδες βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια σειρά εξελίξεις κοσμοϊστορικού χαρακτήρα. Από την κορύφωση και την τελική ευθεία της «διαπραγμάτευσης», την προσωρινή «ρήξη» (ή καλύτερα μη συμφωνία) και το δημοψήφισμα, μέχρι την συμφωνία και την έναρξη της εφαρμογής της. Μιας συμφωνίας – μνημόνιο, που θα φέρει ακρίβεια με την αύξηση του ΦΠΑ, μειώσεις στις συντάξεις, ιδιωτικοποιήσεις και ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου.

Η προοπτική μας στους αγώνες και τα κινήματα

Είναι γεγονός ότι ζούμε σε μια δύσκολη περίοδο, ιδιαίτερα σαν νεολαία. Την ίδια στιγμή που χιλιάδες νέοι με όρεξη για ζωή, δουλειά και όνειρα για το αύριο είμαστε άνεργοι, χλιδές άλλοι δουλεύουμε με όρους εξαθλίωσης. Βλέπουμε τον μισθό  μας να συμπιέζεται όλο και πιο κάτω, μέχρι το σημείο της απλήρωτης εργασίας για να «μάθουμε την δουλειά». Δουλεύουμε χωρίς εργασιακά δικαιώματα, με σπαστό ελαστικό ωράριο,  ακόμα και τις Κυριακές, για μια πληρωμή που γίνεται ανάλογα το πότε θέλει ο  εργοδότης. Όλα αυτά διαρκούν μέχρι να έρθει η απόλυση ή λήξη της σύμβασης.

Το σύστημα περιμένει να δεχτούμε αυτήν τη μοίρα, γιατί η χώρα μας και η οικονομία περνάει κρίση. Την ίδια στιγμή 500 μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις αύξησαν τα κέρδη τους το 2014. Παράλληλα οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ και του ΔΝΤ μας εκβιάζουν ωμά:  Διαρκής ληστεία μέσω του χρέους ή ανεξέλεγκτο ατύχημα και καταστροφή;

Με το αίμα των εργατών βγαίνουνε τα κέρδη των καπιταλιστών

Πιθανά θα διάβασες ή θα άκουσες για το ατύχημα που συνέβη στην υπό συντήρηση δεξαμενή των διυλιστηρίων Ασπροπύργου την Παρασκευή 8 Μαΐου. Ένα ατύχημα στο οποίο τραυματίστηκαν σοβαρά έξι εργαζόμενοι, με τον ένα να βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση. Οι εργαζόμενοι στα Ελληνικά Πετρέλαια απεργήσανε σαν μια πρώτη απάντηση τη μέρα του ατυχήματος και τη Δευτέρα 11 Μαΐου.

Πιθανά θα άκουσες και λίγο διάστημα πριν για το νεκρό εργάτη της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη Αρκαδίας. Ίσως περνά από το μυαλό σου ότι σε ολόκληρο τον κόσμο κάθε χρόνο γίνονται εκατοντάδες εκατομμύρια εργατικά ατυχήματα και πολλά από αυτά είναι θανατηφόρα. Ίσως θα έχεις φέρει σαν εικόνα στη σκέψη σου τους μετανάστες συμπατριώτες μας που χύσανε τον ιδρώτα τους στα ορυχεία της κεντρικής Ευρώπης και στα μεγάλα έργα της Αμερικής στις αρχές του περασμένου αιώνα. Τους μετανάστες που θάφτηκαν στα ολυμπιακά έργα στην πατρίδα μας 12 χρόνια πίσω. Τους Τούρκους μεταλλωρύχους που καταπλακώθηκαν πέρυσι, τους εργάτες της ΔΕΗ. Τα μικρά παιδιά που δουλεύουν και τραυματίζουν τις ψυχές τους στις κλωστοϋφαντουργίες και τις βιομηχανίες ρούχων της Ασίας.

ΤΙΜΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ

Η 28η Απρίλη είναι η μέρα για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία. Με αφορμή τη σημερινή μέρα, αλλά και την Πρωτομαγιά που έρχεται σε δύο μέρες έρχονται πολλές σκέψεις στο μυαλό μου.

Έρχονται οι μετανάστες συμπατριώτες μου που χύσανε τον ιδρώτα και το αίμα τους στα εργοστάσια και τα ορυχεία της Κεντρικής Ευρώπης, στους σιδηρόδρομους και τα μεγάλα έργα της Αμερικής στην αρχή του περασμένου αιώνα. Σκέφτομαι τους μετανάστες της πατρίδας μου που θάφτηκαν στα Ολυμπιακά Έργα της 12 χρόνια πριν. Σκέφτομαι τους Τούρκους μεταλλωρύχους που θάφτηκαν στα ορυχεία. Τους εργάτες της ΔΕΗ που χάθηκαν όλα αυτά τα χρόνια, τους λιμενεργάτες και τόσους άλλους στη χώρα μου. Τα μικρά παιδάκια που δουλεύουν και τραυματίζουν τις ψυχές τους στα κλωστοϋφαντουργεία της Ασίας. Τα 270.000.000 (με βάση επίσημα στοιχεία πάντα) εργατικά ατυχήματα και τους 2.000.000 θανάτους ετησίως. Τα αμέτρητα άψυχα σώματα που δεν σχόλασαν ποτέ από την τελευταία τους βάρδια, τα παιδιά, τις γυναίκες, τους άντρες και τις μανάδες, που δεν επέστρεψε ποτέ από εκείνη τη βάρδια ο άνθρωπός τους. Τα ακόμα περισσότερα ακρωτηριασμένα δάχτυλα, σπασμένα χέρια, τσακισμένες σπονδυλικές στήλες που σημάδεψαν τους εργάτες όλου του κόσμου.