Η ελπίδα ζει στους αγώνες για ένα νέο κόσμο!!

Τις τελευταίες εβδομάδες βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια σειρά εξελίξεις κοσμοϊστορικού χαρακτήρα. Από την κορύφωση και την τελική ευθεία της «διαπραγμάτευσης», την προσωρινή «ρήξη» (ή καλύτερα μη συμφωνία) και το δημοψήφισμα, μέχρι την συμφωνία και την έναρξη της εφαρμογής της. Μιας συμφωνίας – μνημόνιο, που θα φέρει ακρίβεια με την αύξηση του ΦΠΑ, μειώσεις στις συντάξεις, ιδιωτικοποιήσεις και ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου.

Στους δρόμους θα κριθεί το δίκιο

Ο Κώστας ξύπνησε νωρίς. Δεν είχε κοιμηθεί πάνω από ένα δίωρο. Δύο μήνες τώρα που δεν τον πιάνει ύπνος. Αυτόν που από παιδί στο χωριό, και πιο μετά στο εργοστάσιο που δούλευε, 7 παρά τέταρτο ήταν στο πόδι. Δύο χρόνια απολυμένος. Στην αρχή την πάλευε. Λίγο η αποζημίωση, λίγο οι (απολυμένοι) φίλοι του από το εργοστάσιο που πίνανε καμιά μπύρα, που μαζί αγωνίζονταν για να πάρουν τις δουλειές τους πίσω. Μέχρι εκείνη την μέρα που απολύθηκε δεν είχε καταλάβει τι είναι αυτό που όλοι λέγανε κρίση. Επαφές πολλές δεν είχε, τηλεόραση, άντε και κανά καφενείο. Και ξαφνικά. ΑΠΟΛΥΕΣΑΙ ! Τούβλο στο κεφάλι. - Μα γιατί, δε κάνω καλά την δουλειά μου ;  - Πως θα ζήσω τα παιδιά μου, άλλη δουλειά δεν ξέρω. Στην αρχή νόμιζε πως θα βρει αλλού. Μα δουλειές δεν υπήρχαν. Του φαίνονταν παράλογο να θέλει να προσφέρει τα χέρια του και να μην έχει κάπου να δουλέψει Γνωρίστηκε με άλλους συναδέλφους του εργάτες και άρχισε να καταλαβαίνει ότι όλοι είναι πάνω κάτω στην ίδια μοίρα. Έτρεξε σε αφισοκολλήσεις, πορείες, προπαγάνδα για μποϋκοτάζ στα προϊόντα του εργοστασίου.