Συμβαίνει τώρα στην Αμερική | Fight for 15

Στις ΗΠΑ, εδώ και 3 χρόνια, οι χαμηλόμισθοι των αλυσίδων fast food έχουν ξεκινήσει έναν αποφασιστικό αγώνα για διπλασιασμό του κατώτερου ωρομίσθιου. Από 7,25 δολάρια στα 15.
Ξεκίνησαν λίγοι, πολύ λίγοι, σε δυο - τρεις πόλεις. Και κόντρα σε κάθε πρόβλεψη, τώρα το κίνημα για 15 δολάρια κατώτερο ωρομίσθιο είναι ένα τεράστιο κύμα δεκάδων χιλιάδων, που έχει απλωθεί σε όλες τις ΗΠΑ, και σε πολλές ακόμα κατηγορίες εργαζόμενων, απ’ τα ξενοδοχεία και τα βενζινάδικα ως τον καθαρισμό και τις οικοδομές. Και ο αγώνας συνεχίζεται.

Ένα βίντεο για τον αγώνα των χαμηλόμισθων εργαζόμενων στις αλυσίδες fast-food στις ΗΠΑ την περίοδο 2012-2015.
Μοντάζ-υποτιτλισμός: 7yx (http://7yx.gr/)

Να ειμαστε ρεαλιστες! Να ζηταμε το αδυνατο!

 (Ερνέστο Τσε Γκεβάρα)

Μετά και τη χθεσινή ημέρα διαπιστώνω ότι γίνεται μια προσπάθεια να θεωρηθεί ο Τσίπρας προδότης, ότι μας πούλησε, ότι είναι κάθαρμα, δεν είχε αγνές προθέσεις κλπ. Είναι μια προσπάθεια ανακύκλωσης των αυταπατών για φιλολαϊκή λύση εντός του συστήματος. Είναι μια προσπάθεια ανεύρεσης νέου ΣΥΡΙΖΑ είτε  θα λέγεται Αριστερή Πλατφόρμα, είτε ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είτε κάποιος συνδυασμός και των δύο μαζί  με κάποιον άλλο.

   Αναγνωρίζω ότι είναι δύσκολο για κάποιον άνθρωπο που έχει δομήσει τη σκέψη του γύρω από μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, γύρω από ένα συγκεκριμένο "σχέδιο" να αναγνωρίσει ότι όλα όσα είχε στο νου του απλώς δεν γίνονται, είναι ανέφικτα. Όμως, δεν πρέπει να πέφτουμε στην ίδια παγίδα. Φιλολαϊκή λύση εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης δεν υπάρχει εντός του συστήματος. Στον καπιταλισμό, η εξουσία είναι στα χέρια της αστικής τάξης και η διακυβέρνηση εναλλάσσεται από κόμματα που εκπροσωπούν τα συμφέροντά της. Σε περίπτωση εκτροπής, έχει όλες τις δυνατότητες και δυνάμεις να παρεμβαίνει στις εξελίξεις και να προωθεί τα σχέδιά της, δεν κάθεται, ούτε κάθισε ποτέ με σταυρωμένα τα χέρια απέναντι στις εξελίξεις.

Η ελπίδα ζει στους αγώνες για ένα νέο κόσμο!!

Τις τελευταίες εβδομάδες βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια σειρά εξελίξεις κοσμοϊστορικού χαρακτήρα. Από την κορύφωση και την τελική ευθεία της «διαπραγμάτευσης», την προσωρινή «ρήξη» (ή καλύτερα μη συμφωνία) και το δημοψήφισμα, μέχρι την συμφωνία και την έναρξη της εφαρμογής της. Μιας συμφωνίας – μνημόνιο, που θα φέρει ακρίβεια με την αύξηση του ΦΠΑ, μειώσεις στις συντάξεις, ιδιωτικοποιήσεις και ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου.

Στους δρόμους θα κριθεί το δίκιο

Ο Κώστας ξύπνησε νωρίς. Δεν είχε κοιμηθεί πάνω από ένα δίωρο. Δύο μήνες τώρα που δεν τον πιάνει ύπνος. Αυτόν που από παιδί στο χωριό, και πιο μετά στο εργοστάσιο που δούλευε, 7 παρά τέταρτο ήταν στο πόδι. Δύο χρόνια απολυμένος. Στην αρχή την πάλευε. Λίγο η αποζημίωση, λίγο οι (απολυμένοι) φίλοι του από το εργοστάσιο που πίνανε καμιά μπύρα, που μαζί αγωνίζονταν για να πάρουν τις δουλειές τους πίσω. Μέχρι εκείνη την μέρα που απολύθηκε δεν είχε καταλάβει τι είναι αυτό που όλοι λέγανε κρίση. Επαφές πολλές δεν είχε, τηλεόραση, άντε και κανά καφενείο. Και ξαφνικά. ΑΠΟΛΥΕΣΑΙ ! Τούβλο στο κεφάλι. - Μα γιατί, δε κάνω καλά την δουλειά μου ;  - Πως θα ζήσω τα παιδιά μου, άλλη δουλειά δεν ξέρω. Στην αρχή νόμιζε πως θα βρει αλλού. Μα δουλειές δεν υπήρχαν. Του φαίνονταν παράλογο να θέλει να προσφέρει τα χέρια του και να μην έχει κάπου να δουλέψει Γνωρίστηκε με άλλους συναδέλφους του εργάτες και άρχισε να καταλαβαίνει ότι όλοι είναι πάνω κάτω στην ίδια μοίρα. Έτρεξε σε αφισοκολλήσεις, πορείες, προπαγάνδα για μποϋκοτάζ στα προϊόντα του εργοστασίου.

ΕΔΗΛΩΣΗ: ΚΥΡΙΑΚΗ 28/6 στις 20:00