Στους δρόμους θα κριθεί το δίκιο

Ο Κώστας ξύπνησε νωρίς. Δεν είχε κοιμηθεί πάνω από ένα δίωρο. Δύο μήνες τώρα που δεν τον πιάνει ύπνος. Αυτόν που από παιδί στο χωριό, και πιο μετά στο εργοστάσιο που δούλευε, 7 παρά τέταρτο ήταν στο πόδι. Δύο χρόνια απολυμένος. Στην αρχή την πάλευε. Λίγο η αποζημίωση, λίγο οι (απολυμένοι) φίλοι του από το εργοστάσιο που πίνανε καμιά μπύρα, που μαζί αγωνίζονταν για να πάρουν τις δουλειές τους πίσω. Μέχρι εκείνη την μέρα που απολύθηκε δεν είχε καταλάβει τι είναι αυτό που όλοι λέγανε κρίση. Επαφές πολλές δεν είχε, τηλεόραση, άντε και κανά καφενείο. Και ξαφνικά. ΑΠΟΛΥΕΣΑΙ ! Τούβλο στο κεφάλι. - Μα γιατί, δε κάνω καλά την δουλειά μου ;  - Πως θα ζήσω τα παιδιά μου, άλλη δουλειά δεν ξέρω. Στην αρχή νόμιζε πως θα βρει αλλού. Μα δουλειές δεν υπήρχαν. Του φαίνονταν παράλογο να θέλει να προσφέρει τα χέρια του και να μην έχει κάπου να δουλέψει Γνωρίστηκε με άλλους συναδέλφους του εργάτες και άρχισε να καταλαβαίνει ότι όλοι είναι πάνω κάτω στην ίδια μοίρα. Έτρεξε σε αφισοκολλήσεις, πορείες, προπαγάνδα για μποϋκοτάζ στα προϊόντα του εργοστασίου.

ΕΔΗΛΩΣΗ: ΚΥΡΙΑΚΗ 28/6 στις 20:00

Η προοπτική μας στους αγώνες και τα κινήματα

Είναι γεγονός ότι ζούμε σε μια δύσκολη περίοδο, ιδιαίτερα σαν νεολαία. Την ίδια στιγμή που χιλιάδες νέοι με όρεξη για ζωή, δουλειά και όνειρα για το αύριο είμαστε άνεργοι, χλιδές άλλοι δουλεύουμε με όρους εξαθλίωσης. Βλέπουμε τον μισθό  μας να συμπιέζεται όλο και πιο κάτω, μέχρι το σημείο της απλήρωτης εργασίας για να «μάθουμε την δουλειά». Δουλεύουμε χωρίς εργασιακά δικαιώματα, με σπαστό ελαστικό ωράριο,  ακόμα και τις Κυριακές, για μια πληρωμή που γίνεται ανάλογα το πότε θέλει ο  εργοδότης. Όλα αυτά διαρκούν μέχρι να έρθει η απόλυση ή λήξη της σύμβασης.

Το σύστημα περιμένει να δεχτούμε αυτήν τη μοίρα, γιατί η χώρα μας και η οικονομία περνάει κρίση. Την ίδια στιγμή 500 μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις αύξησαν τα κέρδη τους το 2014. Παράλληλα οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ και του ΔΝΤ μας εκβιάζουν ωμά:  Διαρκής ληστεία μέσω του χρέους ή ανεξέλεγκτο ατύχημα και καταστροφή;

ΘΕΤΙΚΗ… ΕΝΕΡΓΕΙΑ με ΜΑΤ και σεκιούριτι εναντίων απεργών-απολυμένων της 3Ε

Αυτό είναι το κοινωνικό πρόσωπο της πολυεθνικής, κόντρα στον αγώνα για το μποϊκοτάζ των απεργών –απολυμένων;

Κόκκινο… πανί έγιναν σήμερα το απόγευμα (9/6/2015) οι απεργοί-απολυμένοι της Coca Cola, από την αστυνομία και ιδιωτική εταιρία σεκιούριτι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.
Απεργοί – απολυμένοι της πολυεθνικής, βρέθηκαν έξω από τη ΔΕΘ, για να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά με πανό και τα γνωστά κόκκινα μπαλόνια του μποϊκοτάζ, την ώρα που μέσα στις εγκαταστάσεις της Έκθεσης, λάμβανε χώρα εκδήλωση της 3Ε , με παρουσιαστή τον Θέμη Γεωργαντά.

Να καταδικαστούν οι δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής

 Δεν έχουν περάσει ακόμα ούτε 2 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τις λαϊκές κινητοποιήσεις που την ακολούθησαν και η νεοναζιστική συμμορία συνεχίζει να προκαλεί. Η βεβήλωση του μνημείου του αντιφασίστα αγωνιστή, οι αλαζονικές δηλώσεις και το ύφος του νταή που δεν μπορεί να τον πειράξει κανείς, το να μην παρίστανται στις δίκες που είναι κατηγορούμενοι και η εγκληματική τους δράση που συνεχίζεται, δεν μπορούν παρά να εξοργίζουν κάθε προοδευτικό,δημοκράτη και αντιφασίστα άνθρωπο στη χώρα.

Το μόρφωμα αυτό, που γιγαντώθηκε τα τελευταία χρόνια, χρησιμοποιώντας μια ρητορεία μίσους, μισαλλοδοξίας και βίας, σε συνδυασμό με λαϊκίστικες κορώνες, είναι η πιο μαύρη, αντιδραστική και επιθετική μορφή αυτού του συστήματος, που συνδέεται άμεσα με τη νύχτα, τη μαφία και το μπραβιλίκι.

Η πόλη μας καταλαμβάνεται. Μια ιστορία που δε θα έχει τέλος, εκτός ....

Μεγαλώσαμε σ’ αυτήν την πόλη. Περπατήσαμε και αράξαμε, στη Ναβαρίνου. Εκεί οι πρώτοι καφέδες, τα φλερτ, οι πρώτες πολιτικές συζητήσεις. Κι έπειτα με ένα «περίεργο τρόπο» γέμισε ταυτόχρονα με ασφαλίτες, εμπόρους θανάτου, και ηρωινομανείς. Έχασε τα χαρακτηριστικά του ως χώρος κοινωνικής συνεύρεσης. Τι έμεινε; Κάποια κατάλοιπα αυτών και κόσμος να πληρώνει 3,5 ευρώ τον καφέ. Πού πήγαν αυτοί; Ήρθαν να μας βρουν στην Καμάρα. Κι εκεί το ίδιο έργο. Τι έμεινε εκεί; Τα Μικέλ να πληρώνεις τον καφέ 4 ευρώ.  Έπειτα ο περιοδεύων θίασος πήγε λίγο πιο πάνω, στη Ροτόντα. Εκεί που είχαμε μεταναστεύσει όταν «μας διέγραψαν» από το χώρο του πανεπιστημίου καταργώντας το άσυλο «για να χτυπηθεί η εγκληματικότητα», για να μετατραπεί δηλαδή σε άσυλο εμπόρων και  ασφαλιτών. Κι έτσι μετακομίσαμε στην Ικτίνου. Το μέρος δεν ήταν ίδιο με τα προηγούμενα. Αλλά δεν είχε μείνει άλλο μέρος.

Γυρνάνε, έξω απ’ την πόρτα μας οι μπάτσοι τριγυρνάνε, μας ζητάνε...

Με το αίμα των εργατών βγαίνουνε τα κέρδη των καπιταλιστών

Πιθανά θα διάβασες ή θα άκουσες για το ατύχημα που συνέβη στην υπό συντήρηση δεξαμενή των διυλιστηρίων Ασπροπύργου την Παρασκευή 8 Μαΐου. Ένα ατύχημα στο οποίο τραυματίστηκαν σοβαρά έξι εργαζόμενοι, με τον ένα να βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση. Οι εργαζόμενοι στα Ελληνικά Πετρέλαια απεργήσανε σαν μια πρώτη απάντηση τη μέρα του ατυχήματος και τη Δευτέρα 11 Μαΐου.

Πιθανά θα άκουσες και λίγο διάστημα πριν για το νεκρό εργάτη της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη Αρκαδίας. Ίσως περνά από το μυαλό σου ότι σε ολόκληρο τον κόσμο κάθε χρόνο γίνονται εκατοντάδες εκατομμύρια εργατικά ατυχήματα και πολλά από αυτά είναι θανατηφόρα. Ίσως θα έχεις φέρει σαν εικόνα στη σκέψη σου τους μετανάστες συμπατριώτες μας που χύσανε τον ιδρώτα τους στα ορυχεία της κεντρικής Ευρώπης και στα μεγάλα έργα της Αμερικής στις αρχές του περασμένου αιώνα. Τους μετανάστες που θάφτηκαν στα ολυμπιακά έργα στην πατρίδα μας 12 χρόνια πίσω. Τους Τούρκους μεταλλωρύχους που καταπλακώθηκαν πέρυσι, τους εργάτες της ΔΕΗ. Τα μικρά παιδιά που δουλεύουν και τραυματίζουν τις ψυχές τους στις κλωστοϋφαντουργίες και τις βιομηχανίες ρούχων της Ασίας.